Elke zondagavond hetzelfde k*tgevoel. Dit is waarom.

Sunday Scaries, zondagavondblues en burn-out — de échte oorzaak die niemand benoemt.

Je hebt een heerlijk weekend gehad, vrienden gezien, lekker gegeten, gesport, die Netflix docu eindelijk gezien — alles klopte. En toch. Ergens op zondagmiddag begint het weer. Dat gevoel. Dat knagende, schurende, naar k*tgevoel dat je niet kunt benoemen maar precies weet waar het vandaan komt: morgen is het maandag. Boem.

Bij die wetenschap komt dat gevoel omhoog.

Ze noemen het de Sunday Scaries, de zondagavondblues. Wist je dat tachtig procent van de professionals dit herkent, negentig procent van de millennials ook en Gen Z zegt er wekelijks last van te hebben?

De standaard adviezen (of zijn het zogenaamde oplossingen?) die je krijgt zijn altijd hetzelfde: plan je week alvast in met zicht op 'leuke' dingen, doe iets leuks op zondagavond, beperk je schermtijd, ga vroeg naar bed. Of schrijf je gevoel op. Goed…

Intussen vertel jij jezelf dat het niet erg is, dat je het morgen wel weer leuk vindt als je er eenmaal bent. Je zoekt maximaal afleiding, doet enorm je best er gewoon niet aan te denken.

Alleen: de wetenschap wist dit al in 1987. Onderzoeker Daniel Wegner van Harvard ontdekte dat hoe harder je probeert ergens niet aan te denken, hoe vaker en intenser die gedachte terugkomt. Hij noemde het de White Bear Theory.

Precies zo werkt die Tony Chocolonely in de koelkast die je van jezelf nu niet 'mag' eten. Hoe je ook je best doet er niet aan te denken: je denkt er wel aan. Hij gaat er ook op — in mijn geval tenminste.

De Sunday Scaries zijn niet simpelweg werkstress, ze zijn een enorme toeter — of je wilt of niet — die je vertelt dat je leven niet klopt, dat er iets wringt.

Dat is dé angel die o.a. burn-out veroorzaakt, alleen die niemand benoemt (of niet durft te zien?): pak juist dit punt van de week, voel, ga eens echt eerlijk worden als het gaat over wat je op maandag weer gaat doen. Wat voel je? Is het dat bedompte gevoel, een gevoel dat puur is in haar antwoord: 'dit is het niet', of juist excitement, kloppend in elk opzicht?

Neem jij wel eens de tijd om op zondagavond in te voelen wat je op dat moment van de week voelt? In rust gebeurt het, zeg ik niet voor niets al jaren tegen mijn klanten. Ze weten precies hoe waar het is, ik ook, het liegt niet. Rust liegt niet, dit is hét check moment. Hét moment om de Prop ook echt beet te pakken en aan te kijken. Want wie ben jij zonder De Prop, als je vol weet wat je echt wilt en op maandag weer staat te trappelen om te gáán.

Alleen dán openen nieuwe deuren, waar je écht blij van wordt, kan ik je garanderen. Als het niet klopt openen er ook deuren, alleen ik vul in dat je die niet wilt.

Energie werkt zo dat ook al moet je er maar een paar dagen per week heen (dat werk wat niet bij je past en je weet het) — voor de hypotheek, omdat je anders niets hebt — als het niet klopt kost het je uiteindelijk al je energie, je creativiteit, je levenslust, alles. Het is een domino effect.

Blijven doen wat je niet wilt is een verslaving anno nu geworden. Super dat we massaal stoppen met roken, alleen hoe ziekmakend is niet doen wat je echt wilt. De kranten staan er vol van: werkstress, hoge bloeddruk, burn-out, migraines, schildklierproblemen, fibromyalgie, hartklachten, chronische vermoeidheid, darmproblemen — de lijst is eindeloos.

En toch, gaan doen wat je echt wilt voelt zo not done. Het leven is geen roze wolk, het is niet anders, je moet blij zijn dat je werk hebt. Die vlieger gaat niet langer op.

Sunday Scaries oplossen is net als stoppen met roken. Of om gezond en slank te worden (dat voorbeeld ken ik van mezelf) — het is een besluit. Basta, een besluit (in mijn geval) om de rest van mijn leven slank te willen zijn. Het besluit dat iemand neemt om nooit meer een sigaret aan te raken.

Zo is ook het besluit om te gaan ontdekken en doen wat je echt wilt. En nooit meer, spreek ik uit ervaring, dat gevoel van Sunday Scaries — ook al ben ik dat gevoel niet vergeten.

Dat besluit is groter dan jezelf, garandeer ik je. I rise, all rise — dat is je nieuwe impact. En weet je wat? Dat gaat ook door in het weekend, omdat je dat bent. Zálig gevoel, ok, mijn kinderen zijn niet altijd enthousiast als iemand wéér met mama wil praten terwijl we uit eten zijn.

Pleisters plakken om deze situatie vol te houden lost niets op. Volle focus op wat je echt wilt — dát lost het op, omdat de prijs die je daarvoor krijgt groter is dan een glimlach op je gezicht. Je voelt een glimlach op je lever. En man, wat knapt alles om je heen daarvan op.

Ken je die films — Matrix, Star Wars, Harry Potter — waar de hoofdpersoon de call krijgt, dat moment dat alles anders kan, een nieuw perspectief, en wat doet diegene? Deny the call. Hoofd in het zand. Luke Skywalker deed het, Neo deed het in The Matrix, Harry Potter deed het — en jij doet het ook, elke zondag opnieuw, en dat is precies waarom de Sunday Scaries blijven komen. Alleen: dit is jouw film, jij bent de hoofdpersoon, en de call gaat niet weg.

Ik weet dat gevoel van binnenuit — in mijn eerste baan had ik de Sunday Scaries meteen al, vanaf de eerste dag klopte het niet. Na een maand — ik was toen nog zo vol van mijn mooie studententijd die amper achter me lag — had ik zoveel zondagmiddagbuikpijn, zo'n k*tgevoel, ik kan het niet anders beschrijven. Wat ik toen deed? Ik stapte gewoon het kantoor van de baas in. Ik zei gewoon heel duidelijk: 'Dit is niet mijn baan, ik stop.' Mijn eigen geluk, daar ging ik toen nog vol voor.

Tot ik een jaar later ja zei tegen een hele hoge hypotheek voor een prachtig appartement — zeker voor iemand van tweeëntwintig — en vanaf die dag leerde ik het ergste wat je kan overkomen: conformeren.

Ik wist al jaren van mezelf dat ik niet wist wat ik écht wilde. Ik zocht de antwoorden buiten mij. Dacht toen ook ergens — naïef wellicht — dat het antwoord vanzelf wel zou komen. Om mij heen waren er toch ook die zeiden dat ze hét wel wisten.

De waarheid was dat ik me op het werk voelde als een man, verkleed als vrouw. Mijn creativiteit sloeg er dood, mijn ideeën 'hadden ze al eens geprobeerd'. Ik was totaal niet mezelf, bij geen enkele baan, ik wist dat ik in een verkeerd toneelstuk zat — alleen het was wel een toneelstuk met een vast salaris en een hypotheek die betaald moest worden. Dus ik speelde mee.

Ik stelde mezelf vaak de vraag, in de vele dagboeken die ik schreef (waarvan ik pijnlijk genoeg pas nu zie dat ze allemaal dezelfde gesprekken bevatten, alleen het jaartal is anders) waarom ik me, hoe 'veiliger' mijn leven op papier is, hoe ongelukkiger ik me voelde.

De Sunday Scaries maakten me ook eenzaam, want mijn omgeving leek er geen last van te hebben — of ze hadden het zo diep weggestopt dat het er gewoon niet meer uitkwam, en dan hoor je ook nog dat het normaal is, dat iedereen er zo over denkt, dat werk nu eenmaal werk is. Dat is de grootste leugen die we elkaar vertellen.

De hele wereld heeft jou geleerd te functioneren — sporten, presteren, routines, discipline, doorzetten, positief denken, heel je leven al heeft de wereld jou verteld wat je moet doen — terwijl vrijwel niemand jou ooit heeft geleerd wat je echt wilt: wat wil jij nu eigenlijk echt?

Dat is de bron onder ons mooie bestaan. Hoe meer dit klopt, hoe beter je relaties, je werk, je energie, je gezondheid, je financiën. Je huidige leven op papier is een projectie van wie je van binnen bent — dat is geen filosofie, dat is wetenschap. Weer zin hebben om maandag vol te gaan is geen illusie, het heet: weten en doen wat je echt wilt. Goodbye burn-out.

Dat heet oorzaak en gevolg. En dan kunnen we 90% van de reïntegratie in Nederland ook opdoeken.

Een vrouw die dat weet, en als logisch kloppend gevolg ook doet wat ze echt wil — ook al moet ze het creëren — raakt nooit meer verwijderd van zichzelf, niet in haar werk, niet in haar relaties, niet in haar gezondheid, niet in haar keuzes, niet in haar grenzen, niet in haar veiligheid — want hoe je bent in één ding, zo ben je in alles.

Wat jij wilt, wil jou ook. 100% garantie.

Dat is De Prop die je ophield, die je verstopte, die nu eindelijk ontvouwt op het moment dat ze besluit te gaan voor wat ze écht wil.

Vergeet AI, die is ook niets als ze niet op de juiste manier gevoed wordt. Ik introduceer: Universe Intelligence, pure intelligentie die weet, die klopt, die klaar is om vol benut te worden. Die concreet je potentie heldermaakt, alleen dat kan pas als jij die potentie concreet besluit aan te zetten door eerst te weten wat je echt wilt. UI wacht op je, op jouw voeding, jaar in jaar uit. Kun je dat voelen?

Als ik iets heb geleerd: kijk je Prop aan, dan ga je je veilig voelen, krijg je je brandende verlangen helder, word je woestaantrekkelijk. Zoveel trauma's heb ik overwonnen, mijn hele leven al zonder familie die er voor me was, alles wat ik heb gecreëerd is uit het niets opgebouwd.

Ik geloof: als ik het kan, kan jij het ook. Met mijn achtergrond moet het voor jou een makkie zijn succesvol te worden door te weten en doen wat je echt wilt 😉

In 2012 was ik de eerste in Nederland die een online coaching programma creëerde met Coaching, Content & Community. Geïnspireerd door Pacman startte ik dit omdat ik dacht: als je level 1 niet haalt kom je nooit in level 2. Al sinds 2015 heb ik een succesvolle podcast, gaf ik honderden live webinars, vele duizenden klanten, volle events, een bestseller.

En toch moest ik een paar jaar geleden op mijn diepste punt de Prop recht in de ogen aankijken, tot een echt nulpunt. Wat ik echt wilde leefde ik — ja ik ken het gezegde van de ezel en de steen — niet meer. De Prop ontvouwen heeft me wederom bevrijd.

Uit die as herrees Russst. Russst kwam weer uit mij zoals ik ooit Level 7 had gebouwd. Mijn klanten noemen het een nieuw Level7, met nu de kloppende naam Russst omdat ik het heb doorleefd. Russst is één van de twee routes die naar een Fablife leiden, waar ik vele vrouwen mee help.

Russst is écht ontdekken wat je echt wilt en daarvoor gaan. De kracht zit in het tastbare — een vorm die je niet kent, die je hoofd omzeilt, waardoor niet alleen jouw gedachten maar jouw hele zijn tot leven komt. Het antwoord komt niet van boven, het komt van binnenuit. De gouden dobbelsteen is je kompas — en dat maakt het ook nog eens ontzettend leuk. Dat is wat Russst doet.

Het maakt zoveel levens mooier. Zie je mijn lever lachen?

En ja, nu kan ik alleen maar zeggen: als het klopt dan klopt het. Mooier wordt het niet.

Volgende keer dat de Sunday Scaries komen — voel en word eerlijk. Stel jezelf één vraag, niet hoe los ik dit op, maar wat vertelt dit me over wat ik eigenlijk écht wil, want het antwoord zit er al in, alleen de vraag ontbrak.

Thank me later, zeg ik.

Wat niet klopt, stopt. Wat begint, groeit.