Nieuwe baan, zelfde gevoel — wat er écht speelt als werk niet klopt

Met één teen over de drempel wist ik het al.

Dit is het niet.

Ik kwam binnen bij sollicitatiegesprekken met een map vol diploma's. Van veterdiploma — grapje, die had ik echt niet, andere generatie — tot hbo en post-hbo diploma's. Omdat ik diep vanbinnen onzeker was. Met een gestrekt been naar binnen. Indruk maken. Laten zien dat ik er was.

Terwijl ik die map opensloeg wist ik iets wat ik nog nooit hardop had gezegd.

Geen één opleiding of diploma waardoor ik mijn verdere loopbaan met een YES! gevoel in kon gaan.

Niet één.

Toch liep ik naar binnen. Met een big smile. Want ik had de gave — mensen voor mij laten kiezen. Alleen koos ik bij elke baan die ik aannam, niet voor mezelf.

Zoals je bent in één ding, zo ben je in alles.

Ik zorgde dat alles aan de buitenkant er tiptop uitzag. Mijn cv — alsof mensen die ook lezen, hoeveel zijn dat er? Mooie dure kleren. Mooie reizen (waar ik wel echt dol op ben, zeker mijn huis op Ibiza). En een mooi huis, super ingericht.

Keiharde waarheid was: aan de binnenkant was er geen match met mij en mijn baan.

Iedereen om mij heen was altijd blij voor me als ik weer een baan had die mij echt heel leuk leek. NOT — voelde ik aan alles vanbinnen. Voor nu dan maar, dacht ik met een diepe zucht en naar gevoel. Alles voor de hyptheek, toch?

Naarmate ik ouder werd, raakte ik mezelf steeds meer kwijt. Op mijn cv stond inmiddels van alles wat ik níet wilde. En dus rolde ik steeds verder in wat daar logisch op volgde op die 'ik wil dit niet meer - doe het toch' ervaring. Het voelde alsof dingen voor mijn cv doen belangrijker werden dan ooit iets echt voor mezelf te doen.

Ik had een intern probleem: ik leed aan het ik-weet-niet-wat-ik-wil-syndroom. Dat is hetzelfde syndroom wat mensen hebben met vage fysieke klachten en een leeg gevoel van binnen. Dat had ik ook, en ja lach maar, alleen ik dacht dat als ik het 'lek van de klacht' boven water had, alles was opgelost. 

Tegelijkertijd had ik een sterk verlangen: ik wil voor mezelf. Vaak vroeg ik me af wat dat gevoel me wilde zeggen: wil ik voor mezelf, dus ondernemen? Of wil ik voor mezelf in die zin dat ik het voor míj doe — waar ik echt enthousiast over kan zijn, ook in het weekend en op vakantie, met veel zin als ik weer aan de slag ga. Dat kende ik niet. Nooit heb ik dat met iemand gedeeld, niemand ooit verteld.

En dan was er nog iets. Iets wat in mijn ogen veel te weinig aandacht krijgt.

De ziekte van saai.

Oei, wat ben ik een patiënt van die ziekte. Het begon goed: nieuwe baan. Systemen leren. Kennismakingsgesprekken met het nieuwe team, vond en vind ik ook super, hou van mensen. Mezelf bewijzen aan mijn nieuwe werkgever en collega's hoe snel ik alles onder de knie had. De trainingen waren heerlijk — soort uitstel van executie gevoel. En dan als alle nieuwtjes eraf waren...

Dan werd het aankijken van wat niet bij mij paste, dag in dag uit, een waarheid.

Thank god voor mijn (Illy) koffieverslaving. Die loopjes naar het apparaat waren een hele verademing. Man, wat waren de soms dagen lang.

Tot ik niet meer kon. Totdat ik mezelf niet meer kon motiveren, nog kon opladen in de weekenden of mijn vakantiedagen strategisch had in gezet en die op waren... En dan? Meteen weer dit: Dezelfde aanpak. Bureaus inschakelen. Solliciteren. Elke baan aannemen zolang ik hier maar weg kon.

Tot ik besloot wél voor mezelf te gaan. De loopbaanswitch te maken die ik al jaren voor me uit had geschoven. Zonder concessies, alle eerder bewandelde paden overboord. Alles of niets gevoel, omdat ik niet meer anders kon. En het goede nieuws? Er zijn sindsdien alleen nog maar hypotheken bij gekomen, haha. Dat had mijn hoofd nooit bedacht. Doen wat je écht wilt, levert alleen maar op. Hoe? Dat is een heel ander verhaal. Voor een andere keer.

En mocht je ook de ziekte van saai hebben — vanaf die dag was deze genezen.

Stel jij jezelf wel eens de vraag wie je écht bent — zonder alles wat er op je cv staat? En hoeveel tijd heb je werkelijk genomen om deze vraag echt te kunnen beantwoorden?

Doe jij wie je écht bent?

Want wat niet klopt, stopt. Altijd. En wat klopt, begint en stopt nooit meer.

De Prop — die mist tussen jou en wat je écht wilt — ontvouw je. Niet met een nieuwe baan. Wel door hem aan te kijken.

Ben jij klaar om te ontdekken wat je écht wilt? → Russst