Van Breda naar Amsterdam: waarom ik destijds alles achterliet om mijn eigen leven te redden

Lieve Félice,

7 juli is een datum die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Specifiek het tijdstip van zeven minuten voor acht 's avonds markeert het moment waarop mijn hele wereld radicaal veranderde.

Ik zat die avond in mijn sportkleding klaar om te vertrekken, alleen diep vanbinnen wist ik al dat ik weer voor niets zat te wachten. De auto bleef immers weg omdat hij veel te laat thuiskwam. Hierdoor ging mijn geplande sportles aan mij voorbij en werd ik me pijnlijk bewust van hoe de situatie werkelijk in elkaar stak. Al die jaren had ik mezelf wijsgemaakt dat ik de harmonie kon bewaren door mezelf continu aan te passen. Ik cijferde mezelf telkens weg en dacht dat mijn eigen behoeften er op dat moment simpelweg toe deden voor de ander, in plaats van voor mijzelf. Dit was het kunstmatige houvast dat ik in de loop der jaren voor myself had opgebouwd, puur vanuit een diepe angst om de schijnveiligheid los te laten.

Tien jaar lang probeerde ik te conformeren in een leven en in een baan wat me maar niet lukte. Ik werd steeds weer ziek of kreeg vage klachten, want ik kon gewoon onmogelijk functioneren op een plek waar ik absoluut niet hoorde. Vanaf mijn negentiende zat ik al in deze relatie en ik was inmiddels eenendertig jaar oud. Ik heb zo ontzettend mijn best gedaan. Ik had zo de hoop dat dit fantastische, nieuwe en prachtige huis in Breda ergens van buitenaf in één keer het grote geluk ging brengen. De realiteit liet zien dat een mooi huis de innerlijke leegte onmogelijk kon opvullen. De uiterlijke vorm bracht simpelweg de rust waar ik zo naar smachtte tot stilstand.

Stel je het leven eens voor als een skyscraper met verschillende verdiepingen, waarbij ik op een verdieping in Breda zat die ik zelf had ingericht, die ik zelf had goedgekeurd en waar ik mezelf tien jaar lang had wijsgemaakt de juiste te zijn. Mijn instinct dacht daar echter heel anders over en nam op die bewuste avond van 7 juli de regie volledig over van mijn verstand. Het was een oerkracht die van heel diep vanbinnen kwam en die zich onmogelijk langer liet wegdrukken.

Toen hij die avond eindelijk binnenkwam, voelde ik aan alles dat het elastiek definitief was geknapt. Ik keek hem aan en sprak de woorden uit die ik tot die avond nooit van mezelf had verwacht:

"Jij krijgt alles, ik begin opnieuw."

De Eenzaamheid en de Sprong naar Nieuw-Zeeland

Wat ik voelde na die verhuizing was hoe intens eenzaam ik was en dat ik gewoon echt niet meer wist wie ik was. Ik was simpelweg kwijt wat mijn eigen verlangens en behoeften waren.

Het eerste wat ik wel deed, terwijl ik nog geen eens een huis had, was direct nieuwe meubels kopen. Dit waren designmeubels waar ik eerder al zo ontzettend lang van had gedroomd. Ik wilde ze in mijn andere nieuwe huis in Breda met hem niet kopen, omdat hij dat nou eenmaal niet mooi vond.

Vóórdat ik definitief naar Amsterdam ging verhuizen, besloot ik om een reis te maken naar Nieuw-Zeeland. Vraag me oprecht de reden hiervan; ik heb werkelijk geen idee. Iets in mijn systeem zei simpelweg: ga naar Nieuw-Zeeland. Ik deed het destijds gewoon.

Deze reis liet me diep voelen hoe ontzettend eenzaam ik was. Elke dag moest ik actief iets doen om dat eenzame gevoel kwijt te raken, dus ik moest mezelf continu vermaken. Ik ging op pad en ik bleef op reis. Ik bleef mezelf er ook constant aan herinneren hoe mooi het daar was en hoe intens het genieten was, desondanks was er gewoon heel duidelijk een stem die zei dat ik iemand miste. Ik was op dat moment simpelweg nog niet in staat om mezelf als mijn eigen beste vriendin te zien. Wel ontmoette ik veel nieuwe mensen en dat maakte het voor mij heel interessant; daar heb ik destijds veel aan gehad. Mijn hoofd wilde op zulke momenten continu invullen wat ik daar precies te doen had, hoewel het de reis was waarin ik besloot een skydive te maken.

De reden voor die sprong was heel specifiek. Een collega had nog in Breda tegen mij gezegd: "Oh, je gaat naar Nieuw-Zeeland? Oh, dan moet je echt een skydive maken, echt waar, dat is beter dan klaarkomen!" Dit vond ik zo waanzinnig intrigerend dat ik dacht: oh, nou dan wil ik het zéker meemaken. Dit was de absolute reden waarom ik die sprong destijds waagde.

Bij die skydive werd ik gekoppeld aan Erik, de man met wie ik de sprong ging maken. Hij keek me aan en vroeg: "Are you traveling alone?" Ik keek hem recht aan en antwoordde direct: "Yes, I'm starting my new life in Nieuw-Zeeland."

Uiteindelijk ben ik simpelweg in mijn nieuwe leven gesprongen. In die nieuwe realiteit leef ik nu elke dag, en daar ben jij nu ook bij, Félice, en dat is iets waar ik werkelijk intens trots op ben. Tijdens die vakantie in Nieuw-Zeeland ontmoette ik bovendien een man, wat achteraf een korte vakantieliefde bleek te zijn.

Toen er een jaar later ontzettend veel veranderde in mijn leven en mijn hele realiteit drastisch anders was geworden, deed ik iets wat niemand in mijn omgeving destijds deed. Ik kende destijds werkelijk niemand die een vergelijkbaar pad bewandelde. Ik voelde aan alles dat ik hier een boek over wilde schrijven, en ik herinner me de woorden die hij mij destijds via LinkedIn terugschreef nog heel helder:

“Right the damn book.”

Die specifieke woorden gaven mij het zetje, waardoor ik op een dag mijn eerste boek genaamd Fucking Fantasticschreef. Het duurde weliswaar vele jaren daarna, aangezien de tijdlijn in het leven nooit zo loopt als jij vooraf denkt dat hij zal zijn, Félice. Het boek werd direct een bestseller.

De Sprong naar Amsterdam en het Achterlaten van de Oude Etage

Het besluit om Breda per direct te verruilen voor Amsterdam was een sprong in het diepe zonder enig uitgestippeld plan. Er was destijds alleen die absolute, innerlijke zekerheid dat de verdieping in Breda volledig was uitgespeeld en dat de trap omhoog de enige weg was die op dat moment nog klopte. Het achterlaten van dat prachtige huis en de twaalfjarige relatie was doodeng, hoewel het tegelijkertijd de enige manier was om mijn eigen vitaliteit te redden.

In Amsterdam begon ik vanaf nul weer helemaal opnieuw te bouwen aan de realiteit die jij vandaag de dag om je heen ziet. Deze bloeiende business en de stabiliteit die we nu ervaren, zijn rechtstreeks geboren uit de bereidheid om oude structuren radicaal achter te laten. Gemakkelijk was het allerminst om opeens in Amsterdam te wonen terwijl ik daar werkelijk niemand kende en er bovendien nooit eerder kwam. Er zat eigenlijk dus ook geen enkele logica in om daar te zijn, desondanks begon ik wel.

Soms vraag ik mezelf oprecht af wat er gebeurd zou zijn als ik destijds op die bewuste zevende juli de moed had verloren en de stem van mijn intuïtie had genegeerd. Als ik de signalen van mijn eigen systeem was blijven negeren, was ik ongetwijfeld in een totale burn-out beland. Ik ben daarom elke dag intens dankbaar dat ik die daadkracht bezat om destijds de knoop door te hakken en te kiezen voor mijn eigen levensstroom.

De Prop, die gedempte energie die ontstaat wanneer je jouw ware verlangens onderdrukt, had mij tien jaar lang stevig vastgehouden. Binnen een paar minuten tijd ontvouwde die Prop zich volledig, waardoor mijn instinct die leiding terugnam die het eigenlijk altijd al had moeten hebben. Vandaag, op deze dag 7-7, vier ik mijn kantelpunt en mijn Jump into my new life, aangezien het de start is van de absolute duidelijkheid in mijn leven.

De Wasstraat en het Ondernemen in de Crisis

Kort na deze indrukwekkende reis zette ik de volgende grote stap door mijn eigen onderneming in te schrijven, midden in de diepste economische crisis die Nederland destijds kende. De buitenwereld adviseerde massaal om risico's te vermijden, desondanks voelde ik juist een enorme opwinding bij het zien van de ruimte die openlag.

Als je onderneemt vanuit de pure vraag 'wat wil er werkelijk uit mij?', ben je immuun voor de economische omstandigheden. Jouw eigen energie wordt dan namelijk de drijvende waarde. In die turbulente periode ontdekte ik de wetmatigheden van mijn wasstraat, waarmee ik sindsdien vrouwen help die, net als ik destijds in Breda, spiritueel en mentaal vastlopen op een verdieping die te klein voor hen is geworden.

De Oneindige Skyscraper en Mijn Ultieme Doel

De Skyscraper-wet leert ons dat de groei van een mens een oneindig proces is en dat er simpelweg geen plafond op deze toren zit. Het idee dat je op een dag een statisch eindstation bereikt waar alles voor altijd hetzelfde blijft, is een illusie. Zodra een verdieping volledig is ingericht en begrepen, begint het gezonde verlangen naar de volgende etage vanzelf weer te borrelen.

De energie begint pas te stagneren op het moment dat je uit angst voor de trappen krampachtig probeert vast te houden aan het comfort. Het succes nodigt je continu uit om groter te worden. Je herkent de signalen van je lichaam direct en zodra die interne weerstand groeit, weet je dat het tijd is om de koffers te pakken voor de volgende verdieping.

Mijn missie om burn-out in Nederland te deleten is direct geworteld in die avond op 7 juli in Breda, omdat ik weiger toe te kijken hoe jouw generatie straks in dezelfde valkuil van aanpassing stapt. Ik wil dat jij, Félice, opgroeit met het diepe besef dat jij de absolute architect bent van jouw eigen Skyscraper. Als er een diep verlangen uit jou wil, dan geef je dat de ruimte; je zet door, je bent fanatiek en je haalt altijd het allerbeste uit jezelf.

Naast deze grote missie heb ik een heel helder persoonlijk doel voor mijn leven. Mijn ultieme doel is om straks met een duim omhoog en een grote glimlach de kist in te gaan. Voor mij betekent dit dat ik continu mijn prop blijf ontvouwen, met alle moeilijkheden en alle makkelijkheden en alles wat er maar bij komt kijken. Ik leef voluit en ik vertrouw er volledig op dat er iemand zal zijn die een kist voor mij maakt die lang genoeg is, waarin ik met mijn handen omhoog de kist in ga. Dat is hoe ik mijn leven leef en hoe ik het straks voltooi.

Je kunt je op slechts één manier behoeden voor alles wat je niet wilt: kiezen om niet te conformeren, en jezelf continu afvragen wat eruit wil.

Ik ben intens trots dat ik jouw moeder mag zijn, lieve Félice. Onthoud goed dat niks is wat het lijkt in de buitenwereld. Mensen zeggen heel vaak over mij: "Oh, mama doet dat wel even, natuurlijk komt dat goed."

De werkelijkheid is dat niemand het echte pad ziet dat ik heb bewandeld. Niemand weet hoe diep het is gegaan en niemand weet hoe moeilijk het is geweest, het is mijn eigen doorlopen weg. Ik weet echter één ding absoluut zeker: wat jij wilt, dat wil jou ook. Je kunt uitsluitend blaken van gezondheid als je volledig in lijn bent met wat er uit jou wil.Dit is de standaard die ik neerzet voor de wereld.

Vertrouw altijd op de momenten van radicale helderheid als ze zich aandienen in jouw leven, mijn lieve meisje. Neem de sprong wanneer je voelt dat een hoofdstuk voltooid is, ervaar de kracht van de vrije val en weet dat jouw scherm zich altijd op het juiste moment zal openen.

Ik ben jouw allergrootste fan, ik sta altijd achter je en ik hou zielsveel van je.

Over Margriet Spijksma

Margriet Spijksma is spreker, bestsellerauteur en Fablife Creator. Al 17 jaar helpt zij mensen ontdekken wat er uit hen wil. Vanuit haar unieke visie op De Prop ontwikkelde zij vier routes die allemaal vertrekken vanuit dezelfde vraag: Wat wil er uit jou? Voor wie opnieuw wil voelen wat klopt. Voor wie een bedrijf wil bouwen dat past. Voor organisaties die willen ontdekken wat er uit hun mensen wil. En voor ondernemers die voelen dat er nog een nieuw succes in hen zit. Haar missie is helder: Nederland behoeden voor burn-out door mensen te helpen leven vanuit wat er werkelijk uit hen wil.